Από το Άουσβιτς ως το Τσέρνομπιλ

16.09.2019 - Pressenza Athens

Από το Άουσβιτς ως το Τσέρνομπιλ
Φωτογραφία: Βικτώρια Άλεξ

Η γραφή λοιπόν βοηθάει στην απενοχοποίηση.
Δε νομίζω πως είμαι απενοχοποιημένος. Αντίθετα νιώθω πολύ ένοχος για όλα.

Τελικά το γράψιμο δεν αρκεί;
Σίγουρα δεν αρκεί. Τουλάχιστον για μένα και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Το γράψιμο είναι ένα ναρκισσιστικό πράγμα: κάποιος γράφει νομίζοντας ότι αυτά που έχει στο κεφάλι του ενδιαφέρουν κάποιους ανθρώπους ή πολλούς ανθρώπους – άρα είναι λίγο πολύ νάρκισσος καθώς πιστεύει ότι κουβαλάει κάτι σημαντικό. Αν ωστόσο αυτή η ναρκισσιστική λειτουργία δημιουργήσει μια συνθήκη επικοινωνίας, τότε έχει συμβεί κάτι. Κι αν επιτύχει να κοινωνήσει μια εκδοχή της ανθρώπινης κατάστασης που μπορεί να συν-κινήσει έστω κι έναν αναγνώστη, έχει γίνει κάτι ακόμη. Για αυτήν την συν-κίνηση –την κίνηση μαζί με έναν άλλον- γράφουμε – ή τουλάχιστον γράφω εγώ. Αλλά το γράψιμο δεν φτάνει για να ταΐσει τους πεινασμένους, ή για να προστατεύσει τα δικαιώματα μιας γυναίκας που ταπεινώνεται από την φτώχεια ή από τις θρησκείες ή από την κοινωνική προκατάληψη. Εκεί χρειάζεται κάτι ακόμη – ή και πολλά ακόμη.

Γιατί δεν ζητάς τα πνευματικά δικαιώματα από τα έργα σου;
Μέσα μου παλεύουν δυο μάλλον αντιφατικές αναμεταξύ τους απαντήσεις που εξηγούν αυτή την επιλογή. Η πρώτη είναι ότι αποποιούμαι τα πνευματικά δικαιώματα από ιδεολογία: τα λόγια μας ανήκουν σε όλους – κι εμείς τα σχηματίσαμε μέσα από λόγια άλλων που με την σειρά τους τα σχημάτισαν μέσα από λόγια άλλων και ούτω καθεξής. Τι θα πει «πνευματικό δικαίωμα» μέσα σε αυτή την διανοητική σκυταλοδρομία; Η δεύτερη απάντηση είναι πως το κάνω από ανοικονόμητο ναρκισσισμό. Θεωρώ ότι δεν κοστολογούνται τα κείμενά μου. Ή θα δοθούν δωρεάν ή θα αποτιμηθούν ως ανεκτίμητης αξίας. Κι επειδή κανείς δε θα μου απέδιδε την ανεκτίμητη αξία, προτιμώ να τα δίνω δωρεάν.

Το Ασσόδυο πώς το βλέπεις;
Το Ασσόδυο, στο βαθμό που το έχω παρακολουθήσει, είναι μια αυτοφυής και -απ’ όσο καταλαβαίνω- αυτοδιαχειριζόμενη συλλογική εκφραστική προσπάθεια. Και νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό, καθώς παράγει αυτοφυή λόγο – και αυτό δεν το βλέπεις καθόλου συχνά. Στο Ασσόδυο συναντιούνται προσωπικές ματιές και μια μη προσαρμόσιμη νευρικότητα. Και πολλές αδιαχείριστες ποιότητες – και αυτό το λέω για έπαινο. Το να είναι κανείς μη διαχειρίσιμος είναι η πρωταρχική συνθήκη της δημιουργίας. Και η απροσάρμοστη νευρικότητα είναι η προϋπόθεση της γονιμότητας. Μακάρι να συνεχίσετε στο ίδιο αμόνι δίχως να συνηθίσετε τον εαυτό σας.

(φωτογραφίες: Βικτώρια Άλεξ)

Κατηγορίες: Γνώμες, Ευρώπη, Πολιτισμός και ΜΜΕ
Tags: , , , , , , , , , ,

Ενημερωτικό Δελτίο

Εισάγετε το e-mail σας για να εγγραφείτε στην υπηρεσία μας και να λαμβάνετε καθημερινά ειδήσεις.

Search

Pressenza App

Η αρχή του τέλους των πυρηνικών όπλων

Ντοκιμαντέρ για το βασικό εισόδημα

Δράση για τον Ασάνζ!

Pressenza On Air

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

Portokali radio

Αρχεία

Except where otherwise note, content on this site is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International license.