Γαλλία: Αναχρονιστικές αρχές και πολιτικές αποκλεισμού, καιρός για μια αναθεώρηση;

24.09.2016 - Pressenza London

Αυτή η ανάρτηση είναι επίσης διαθέσιμη σε: Αγγλικα, Ισπανικα, Γαλλικα

Γαλλία: Αναχρονιστικές αρχές και πολιτικές αποκλεισμού, καιρός για μια αναθεώρηση;

Της  Ana Carvallo-Phillips

Οι συχνά απούσες από τη φοβική φρενίτιδα των μέσων σχετικά με το ισλαμικό κράτος και τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νίκαια και το Παρίσι και αφανείς αιτίες, μπορούν να βρεθούν πίσω από την αυξητική βία στη Γαλλία και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Πέρα από μία απερίσκεπτη εξωτερική πολιτική, συμπεριλαμβανομένων αιώνων αποικιακής κυριαρχίας και, πιο πρόσφατα, μια σειράς αδέξιων επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, η πολιτική ένταξης της Γαλλίας πρέπει να εξεταστεί. Εξάλλου, οι δράστες των πρόσφατων επιθέσεων ήταν πρώτης και δεύτερης γενιάς μεταναστών από μερικά από τα πιο υποβαθμισμένα περίχωρα  της Γαλλίας. Όπως είπε πρόσφατα ο Νόαμ Τσόμσκι σε μια συνέντευξη για το Truth-Out:

«Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην ερμηνεία της αποδοχής ευθυνών από το ISIS για τρομοκρατικές επιθέσεις. Ο Ακμπάρ Αχμέντ, ένας από τους πιο προσεκτικούς και παρατηρητικούς αναλυτές του ριζοσπαστικού Ισλάμ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητα είναι πωςι, ενώ το ISIS μπορεί να επηρεάσει τους μουσουλμάνους με ένα γενικό τρόπο, η έχθρα τους προέρχεται από τη θέση τους ως ανεπιθύμητοι μετανάστες στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, όπου εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως μη Γάλλοι, ακόμα και αν έχουν γεννηθεί εκεί. Η κοινότητα στο σύνολό της έχει δυσανάλογο πληθυσμό άνεργων νέων με κακή εκπαίδευση και στέγαση και είναι συνεχώς στο άκρο της πολιτιστικής ταπείνωσης. Δεν είναι μια ενταγμένη κοινότητα».[1]

Ενώ οι βίαιες εξεγέρσεις που σημειώθηκαν καθ ‘όλη τη δεκαετία του 1980 και του 1990 στα προάστια του Παρισιού και της Λυών καθώς και οι ταραχές του 2005 στο Clichy-sous-Bois ήταν μια σαφής ένδειξη της δυσαρέσκειας που φούσκωνε στους νέους των περιχώρων, οι απαντήσεις από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν ανεπαρκείς και χρησίμευσαν για την περαιτέρω αποξένωση των κατοίκων στις παρυφές της γαλλικής κοινωνίας.

Αντί να δει την αναταραχή ως απάντηση στην βαθιά ριζωμένη περιθωριοποίηση, τις συστηματικές διακρίσεις από την αστυνομία, και τη γενική αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την ανεργία και την έλλειψη ευκαιριών στα cités (δημόσιες κατοικίες), ο Σαρκοζί αποκάλεσε όσους υποκινούσαν τις ταραχές «des racailles» (αποβράσματα) και ορκίστηκε να «ξεπλύνει τον τόπο με μια μάνικα». [2].

Όχι μόνο αυτές ήταν οι σοβαρότερες ταραχές που είχε δει η Γαλλία εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια, ήταν και ενδεικτικές της ολοκληρωτικής αποτυχίας της λεγόμενης modèle d’intégration Républicain (ρεπουμπλικανικό μοντέλο ενσωμάτωσης).

Σε αντίθεση με τις αγγλοσαξονικές και αμερικανικές πολυπολιτισμικές προσεγγίσεις οι οποίες επέτρεψαν την έκφραση των διακριτών πολιτιστικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη δημόσια σφαίρα, το γαλλικό μοντέλο ένταξης έχει φιλοξενήσει τους μετανάστες, με την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψουν τα διακριτά πολιτιστικά και γλωσσικά τους χαρακτηριστικά και θα αγκαλιάσουν μια μονολιθική γαλλική ταυτότητα και κουλτούρα, με βάση τις οικουμενικές αρχές της laïcité (εκκοσμίκευσης), την ισότητα, και τον διαχωρισμό του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.[3]

Ωστόσο, πρέπει να αναρωτηθούμε, σε ποιο βαθμό η ρεπουμπλικανική ιθαγένεια ενσαρκώνει πραγματικά την οικουμενικότητα, σε αντίθεση με την έκφραση των ιδιαιτεροτήτων και μη ανεκτικών εθνικών αξιών; Μια ματιά στο πώς αντιμετωπίζει η Γαλλία  διάφορες ομάδες μεταναστών, ακόμη και Γάλλους πολίτες δεύτερης γενιάς, αποκαλύπτει το χάσμα μεταξύ της ρητορικής της ανοχής σε κάθε χρώμα και την πραγματική μεταχείριση των διαφόρων εθνοτικών μειονοτικών ομάδων.

Η αντιφατική φύση αυτών των αρχών έγινε ακόμη πιο εμφανής με το πρόσφατο θέμα που έγινε για το «burkini», όπου ο Πρωθυπουργός Manuel Valls διακήρυξε το ρούχο ασύμβατο με τις «αξίες της Γαλλίας και της Δημοκρατίας». Εδώ μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί με την υπόθεση της μαντίλας που ξεκίνησε το 1989 και κορυφώθηκε με ένα νόμο του 2004 που απαγόρευε το ρούχο από τα γαλλικά κρατικά σχολεία. Ενώ η εβραϊκή yarmulke είχε φορεθεί ελεύθερα για δεκαετίες στα γαλλικά σχολεία, η χρήση της ισλαμικής μαντίλας ήταν κατά κάποιο τρόπο «επιδεικτική» και τα κορίτσια που τη φορούσαν εμφανίζονταν ως θύματα της μουσουλμανικής καταπίεσης. [4]

Επιπλέον, χωρίς να εξετάζουμε βαθύτερα τους υπάρχοντες περιορισμούς όλων των μορφών επιμέλειας εθνοτικών ομάδων, οι πολιτικές κατά των διακρίσεων στη Γαλλία τέθηκαν εξαιρετικά αργά σε ισχύ. Παρά τις επανειλημμένες αναφορές από το Ανώτατο Συμβούλιο Ένταξης σε όλη τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, που περιέγραφαν με σαφήνεια την ανισότητα των ευκαιριών και τις διακρίσεις πάνω στις εθνικές μειονότητες, δεν υπήρξαν ουσιώδεις αλλαγές στις πολιτικές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ούτε από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς, ούτε των Σοσιαλιστών. Μόλις τον Ιούνιο του 2005, με οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διατάχθηκε ο πρόεδρος Σιράκ να ρυθμίσει τον Haute Autorité de Lutte contre les discrimination et pour l’Égalité, έναν ανεξάρτητο φορέα για την αντιμετώπιση των διακρίσεων.

Ίσως είναι καιρός να επανεξετάσουμε τις παραδοσιακές και ξεπερασμένες αρχές των ρεπουμπλικάνων και των εθνικών οι οποίες χρησιμεύουν για να συμπεριλαμβάνουν κάποιους ενώ αποκλείουν κάποιους άλλους. Αντί να κινδυνολογούμε, είναι ζωτικής σημασίας να στοχαστούμε βαθιά για τα τρέχοντα γεγονότα, να ανατρέξουμε στις ρίζες τους και να βρούμε τα ουσιαστικά μέσα επούλωσης της βαθιάς δυσαρέσκειας και του θυμού.

Η κυβέρνηση της Γαλλίας πρέπει να βρει ειρηνικούς τρόπους ανακοπής της επερχόμενης εξτρεμιστικής βίας επανορθώνοντας σε μεγάλο βαθμό αυτό που έχει αποδειχθεί μία μη ανεκτική πολιτική ένταξης, αδιάφορη ως προς τις διακρίσεις που βιώνουν οι μετανάστες, καθώς και απρόθυμη για προσαρμογή στην πολυπολιτισμική πραγματικότητα της σημερινής γαλλικής κοινωνίας.

 

 

Η Ana Carvallo-Phillips αποφοίτησε πρόσφατα με άριστα από το τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ. Αποσπάσματα χρησιμοποιήθηκαν από την εργασία της πάνω στην πολιτική ενσωμάτωσης της Γαλλίας και των πολιτιστικών απαντήσεων στον αποκλεισμό και τις διακρίσεις μέσα στα περίχωρα. Έχοντας μεγαλώσει σε διάφορες χώρες (Αγγλία, Γαλλία και Αργεντινή) έχει μια βαθιά περιέργεια για τις παγκόσμιες υποθέσεις. Ως ανθρωπίστρια, θέλει να αναδείξει αδικίες του παρελθόντος και του παρόντος, ιδίως εκείνων που διαιωνίζονται στη Δύση και η ίδια αισθάνεται ότι δεν αναδεικνύονται αρκετά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

 

[1] http://www.truth-out.org/news/item/37242-global-struggles-for-dominance-noam-chomsky-on-isis-nato-and-russia.

[2] Sarkozy et les banlieues, 19/20 Édition nationale, France 3, 31 Octobre, 2005. http://www.ina.fr/video/2954175001011/sarkozy-et-les-banlieues-video.html, [accessed 2 March, 2016].

[3] Charles Tshimanga, ‘Let the Music Play: The African Diaspora, Popular Culture, and National Identity in Contemporary France’, in Frenchness and the African Diaspora, ed. by Charles Tshimanga and Didier Gondola, (Bloomington: Indiana University Press, 2009), p. 264.

[4] Alec G. Hargreaves, Multi-Ethnic France: Immigration, Politics, Culture and Society, (Oxon: Routledge, 2007).

 

Κατηγορίες: Γνώμες, Ευρώπη, Μη-Βία, Πολιτισμός και ΜΜΕ, Πολυμορφία
Tags: , , , , ,

Ενημερωτικό Δελτίο

Εισάγετε το e-mail σας για να εγγραφείτε στην υπηρεσία μας και να λαμβάνετε καθημερινά ειδήσεις.

 

Η αρχή του τέλους των πυρηνικών όπλων

Ντοκιμαντέρ για το βασικό εισόδημα

Δράση για τον Ασάνζ!

Pressenza On Air

Μιλάγκρο Σάλα

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

Portokali radio

Ιστορικό

Except where otherwise note, content on this site is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International license.