Ιταλία: Το Σύνταγμα νίκησε

06.12.2016 - Giovanni Succhielli

Αυτή η ανάρτηση είναι επίσης διαθέσιμη σε: Ιταλικα

Ιταλία: Το Σύνταγμα νίκησε
(Εικόνα από το flickr.com)

“Arrivo, arrivo” έγραψε στο twitter λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής ο Ματέο Ρέντσι στο Παλάτσο Κίτζι σχολιάζοντας έτσι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Επαναδημοσιεύοντας μάλιστα το ίδιο μήνυμα που είχε δημοσιεύσει ξανά στο twitter, στις 21 Φεβρουαρίου του 2014, όταν εμφανίστηκε –ξανά αργοπορημένος – στους δημοσιογράφους λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως πρωθυπουργός. Όσοι διάβασαν αυτή τη δημοσίευση κατάλαβαν πως κάπως έτσι κλείνει αυτός ο κύκλος.

Το Σύνταγμα νίκησε. Το Σύνταγμα του 1948, το οποίο βέβαια έχει δεχτεί αρκετές αλλαγές μέσα σε αυτά τα εβδομηνταεννέα χρόνια. Δεν νίκησαν ούτε ο Μπέπε Γκρίλο, ούτε ο Σαλβίνι ούτε ο Μπερλουσκόνι. Ούτε όμως κι ο εσωκομματικός του αντίπαλος Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, που – μαζί με ένα μέρος της αριστεράς – δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την παράδοση του ΟΧΙ στα χέρια της δεξιάς ή στο Κίνημα Πέντε Αστέρων του Γκρίλο.

Νίκησε το Σύνταγμα: εκείνο που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του φασισμού. Απαρχαιωμένο, ίσως, σε μια εποχή κατά την οποία η ταχύτητα και η νεωτερικότητα είναι οι λέξεις στην ημερήσια διάταξη. Όμως πάντα λειτουργικό, απλό – χωρίς να είναι απλοϊκό – συνεπές, ξεκάθαρο. Νίκησε το Σύνταγμα. Το αποκατέστησαν οι Ιταλοί που επωφελήθηκαν από αυτή τη μακρά και κουραστική προεκλογική εκστρατεία, ώστε να ενημερωθούν επαρκώς για αυτό και να το γνωρίσουν.

Έχασε ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, θύμα του ίδιου του του εαυτού και του προσωποποιημένου τόνου που έδωσε σε μια μεταρρύθμιση την οποία, μέχρι εκείνη τη στιγμή, φαινόταν να βλέπουν θετικά οι επτά στους δέκα Ιταλούς – σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Έχασε η αλαζονεία εκείνου που δημιούργησε υπερβολικά πολλές προσδοκίες για τη χώρα, σε μια εποχή που τώρα φαντάζει πολύ μακρινή. Είναι αυτός που στις Ευρωεκλογές του 2014 τα υψηλά ποσοστά που συγκέντρωσε το κόμμα του έκλεισαν όλα τα στόματα, κι εμφανίστηκε ως μεταρρυθμιστής στους εκλέκτορες της αριστεράς (με «μία μεταρρύθμιση το μήνα»), ως ‘’rottamatore’’, δηλαδή ως ο «μπουλντόζας» που θα γκρέμιζε το κατεστημένο, στους υποστηρικτές του Κινήματος των Πέντε Αστέρων, ως μετριοπαθής στους υποστηρικτές της κεντροδεξιάς και ως πρόσκοπος στους Καθολικούς. Στους μήνες που ακολούθησαν οι υποστηρικτές του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν σταδιακά: μετά από το Σύμφωνο Συμβίωσης, το νόμο για τα εργασιακά – γνωστό και ως Jobs Act, τον εκλογικό νόμο, τη διάσωση της Banca Etruria, τους δεσμούς του με τις αγορές και το οικονομικό κατεστημένο γενικότερα.

Με την περήφανη παραίτηση του πρωθυπουργού, ωστόσο, χάνει κάτι από το ευρωπαϊκό πρόσωπό της και η Ιταλία που πλέον δεν θα μπορεί να χτυπήσει τη γροθιά της στο τραπέζι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χάνει και η Ευρώπη που βλέπει να πέφτουν, το ένα μετά το άλλο, τα κεφάλια των πιο επιφανών κυβερνητών της: Κάμερον, Ολάντ, Ρέντσι. Τώρα που δεν θα έχει πια την υποστήριξη του Μπαράκ Ομπάμα, θα κληθεί να αντιμετωπίσει το αντι-ευρωπαϊκό κύμα της Λεπέν, του Τραμπ, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, ακόμα πιο αδύναμη απέναντι και στις απαιτήσεις του απερχόμενου Ηνωμένου Βασιλείου.

Ο Ματέο Ρέντσι αφήνει πίσω του πολλές ανεκπλήρωτες προσδοκίες, για τον επόμενο που θα αναλάβει τα καθήκοντά του, και πολίτες που δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους δυναμισμό και ενέργεια. Αφήνει επίσης πίσω του την αξιοσημείωτη αξιοπρέπεια και την κομψότητα με την οποία αντιμετώπισε την ήττα – αρετές σπάνιες στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας. Έτσι, σήμερα η Ιταλία έγινε λίγο πιο φτωχή. Αλλά αυτό που θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε στον Ρέντσι δεν είναι τόσο αυτά που έγιναν, όσο αυτά που δεν έγιναν. Για παράδειγμα, το ότι δεν κατάφερε να ενώσει τον χώρο της κεντρο-αριστεράς και να απορρίψει τον μπερλουσκονισμό. Το ότι απέτυχε να φέρει μια πραγματική οικονομική ανάκαμψη ανεξάρτητη από την διεθνή ανάκαμψη. Το ότι τελικά δεν αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη μεταρρύθμιση της Ε.Ε., για την οποία πολλοί αρέσκονται να μιλούν αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα – ιδιαίτερα μετά το Brexit. Το ότι δεν κινήθηκε ενάντια στη διαφθορά, το οργανωμένο έγκλημα, τη μαφία και τη δωροδοκία. Το ότι δεν επένδυσε πραγματικά – κι όχι για λόγους διαφήμισης- στο σχολείο, το πανεπιστήμιο και την εκπαίδευση. Το ότι δεν πρότεινε κάποιο σχέδιο κοινωνικής δικαιοσύνης ανεπηρέαστο από πριμοδοτήσεις και μπόνους. Ο πρωθυπουργός επέλεξε να συμβιβαστεί με όλους: δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Κι ούτε πρόκειται πλέον να κάνει.

Μετάφραση από τα ιταλικά: μεταφραστική ομάδα της Pressenza

Κατηγορίες: Γνώμες, Ευρώπη, Πολιτική
Tags: , , , ,

Ενημερωτικό Δελτίο

Εισάγετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε τις καθημερινές μας ειδήσεις.


βίντεο 10 χρόνια Pressenza

Παγκοσμια πορεια για την ειρηνη και τη μη-βια

Pressenza On Air

Μιλάγκρο Σάλα

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

Portokali radio

Αρχείο

Except where otherwise note, content on this site is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International license.